MANUEL

30 ago 2025 . Actualizado a las 05:00 h.

Cunha puntualidade que se converte en maldición, o fume cobre os nosos montes cada verán. Todos os anos a mesma dor: arte a terra, a raíz, o futuro. Dóeme fondamente constatar que, como sociedade, carecemos de memoria e, polo tanto, de responsabilidade. Esquecemos os lumes coas primeiras pingas da chuvia de outono e só reaccionamos ante o problema cando as lapas xa están devorando centos de hectáreas e as cinzas non nos deixan respirar.

O esquecemento, a inacción, é unha ferida aberta. Négome a resignarme, por iso me enche de xenreira a sensación convertida xa en realidade de que todo se repite e nada cambia. A paisaxe queimada é un espello no que se reflicte a incapacidade colectiva de coidar o que é noso e nos sostén.

Sobran os lumes

See Full Page